Er is geen video geplaaatst

portugal

En....YES! Ons doel bereikt. Portugal. We zijn de poort door naar Portugal. Een rivier die Spanje van Portugal scheidt.
Nu naar Porto, waar ons nieuwe kinderen wachten.
Hier gaan we ook onze fietsen op transport naar Nederland zetten. Lissabon gaan we niet halen op de fiets. Dat zijn nog teveel kilomters en teveel dagen met de afspraken die we hebben. We hebben er vrede mee want halverwege stoppen maakt alles veel lastiger. Het zal sowieso nog een avontuur worden om onze fietsen met aanhang goed naar huis te krijgen. Vanuit Porto gaan we met de trein naar Lissabon om onze laatste gesprekken te gaan voeren over hoe je van moeilijkheden mogelijkheden maakt. Ik ben benieuwd wat de minister van Portugal en de Nederlandse ambassadeur daarover gaat zeggen. In Lissabon gaan we ook kinderstichtingen bezoeken. Het zal mij benieuwen hoe zij naar dit alles kijken.




Prachtige interviews zijn er gemaakt met alle Spaanse kinderen die door Pieter en Pilou gevraagd waren mee te werken. Pilou en Nina waren een goed filmteam samen en het resultaat mag er dan ook wezen.Bijzonder hoe al deze kinderen, wat verlegen soms maar toch spontaan hun verhaal doen.
Na 2 dagen ons heerlijk gewenteld te hebben in dehartelijkheid van deze familie gaan we weer verder.
Nu richting Santiago. Wat trekt zo'n stad een enorme hoeveelheid mensen. Toeristen, maar vooral ontelbaar veel pelgrims. Toch waren wij er gauw weg. Ons doel ligt ergens anders. En zo gaat het dan ook. Onze koffie'brake' wordt een mooie mix van mensen die willen horen waarvoor wij onderweg zijn. Het leuke van de camino lopen of fietsen is dat er dan meteen zoveel landen vertegenwoordigd zijn. De voertaal is meestal Engels, maar zonodig is er altijd wel iemand die vertaald. Ik laat vooral Nina aan het woord. Het is zo leuk om haar het 'Roos' verhaal te horen vertellen. Haar jonge enthousiasme laat mensen heel geinteresseerd luisteren en nieuwsgierig hun vragen stellen. Ze doet dat goed en ik ben trots op haar. Vaak vol verbazing over het resultaat gaan we daarna verder. We zijn nu 2 maanden onderweg en hebben de flow wel te pakken. Hat is maar zelden dat we een gelegenheid voorbij laten gaan om in te gaan op een vraag. Ons fietsen is daardoor regelmatig in een vertraagde stand. Dat klinkt ergens wel tegenstrijdig, toch... daar fietsen we voor.

12 Oct.
A lot has happened. The days slide through our fingers. Great people, wonderful events. We are always offered so much. Meanwhile we are in Spain. Here the camino really lives. We can sleep a lot on pilgrimages. This is good for the contacts and atmosphere. Meanwhile, people have already found themselves willing to make French and German translations for Roses for Children. Anyway had a lot of help with the computer, which is now happy in Dutch instead of French. Also a wonderful offer to tell about Roses for Children at a conference in Normandy in March. We achieve so much more commitment than expected. I had never dared to expect this amount of attention.
The route is beautiful. So beautifully along the high cliffs and the sea. Sometimes the mountains may be heavy, but we're going through them well and it feels like a challenge to take them on. In France we spent 2 nights with the grandparents of a good friend of Nina and this afternoon in Los Picos (Panes) we go to Pilar and Pieter, where 5 children await us for the Spanish conversations. Probably we will cycle in Spain for a few more days and then continue to Portugal. The time is running out to be in Lisbon at the end of October.

The Pyreneeën debacle. That's the big question now. With my bike it's quiet a chalenge to take the hills we are having on this moment already. Sometimes I do not manage and the bike is slipping down instead up. So are this big giants not to much? We sure have to quite some lugage but even than. We go and ask around a bit.

Yesterday we cycled all day through the peninsula. It was wonderfull and it felt a little bit sad to leave this place. All the time near the sea is so sooting.
The spring pond from Cap Feret to Arcachon was quiet an adventure. It was a smal boat and our bikes are that long and heavy. Several men helped us to get the stuff aboard. And when we came of there were all kind of people watching us and asking about what we were doing. When we drove away they were applauding.
It feels great to touch so many people.

Now it is Wednesday and we are traveling to Bordeaux. We have a young contact there. She is called Candice and is 15 years old. She will join us for an interview and also maybe her younger brothers and friends of her. Candice speaks English. Her parents were so kind to offer us a place to sleep in Bordeaux. We decided to leave the bikes in Arcachon and travel by train up en down. We are looking forward to meet them and ask them how they deal with emotions like grief and pain. If there is a differents between handeling this problems now or how they did this as a young child. It seems very interesting to me.

Connecting all over the world

Because of the foreign followers from our website we are changing our updates in English.
Nina and I are making lots of new friends from all over the world. They like to follow us, but do not read or speak Dutch. So that’s the reason why.
I’m so proud of my daughter. She is speaking so easy and warm over the project we are doing. It’s so nice to see that’s it fits to her nature.
The reactions are mostly amazing and heartwarming. Many people are reacting with thumbs up. Lots of them are interested in the reason of cycling and a few are really moved. They are making us breakfast. This week we had even breakfast from two different contacts at the same time. It’s good to see that they all sit around the table and getting know each other.
A Swiss couple gave us some money. The man said we had to spend it on a drink together to reflect on what we bring about. His wife made a gesture with her hand to her heart. This gesture touched me deeply. Children, as a subject, seem to create these kind of reactions and I hope it will bring more awareness when we share these moments together.


Een stuk verder
20 sept. 2017

Met verbrand hoofd is het wel tijd om eens naar binnen te gaan en achter de computer te duiken. Tijd voor een update.
Reizen is een dagtaak; fietsen, de weg zoeken, niet weten waar je slaapt, contact maken, kinderen interviewen, editen en dan ook nog alles verwerken. Bij mensen thuis slapen is helemaal leuk en bijzonder. Daar willen we ook graag aandacht aan geven.
Balans vinden is een uitdagende opgave.
Tijd is te kort om te reflecteren en alle social media bij te werken. Internet is traag en vaak zelfs ver te zoeken.
s'Avonds gaan we doodmoe al rond half negen slapen. Een vertraagde update tot gevolg.

De Sint Jacobsroute is een aparte ervaring om te fietsen. We worden door veel mensen aangesproken en gevraagd naar ons doel, onze fietsen, waar we vandaan komen en waar we naar toe gaan.
Het voelt geweldig om door zoveel mensen ondersteunt te worden. We krijgen vers gebakken brood en koffie aangeboden, een kleine hartverwarmende bijdrage, een heerlijke slaapplek of een 'Bonne courage!'.
Fantastische mensen op onze weg. Zoals in Antwerpen waar we bij Pien en Frederik kunnen slapen. Of Marianne en Eddie, die zich helemaal verheugen op onze komst. Op het aanrecht staat zelfs een bordje 'welkom Roses on Wheels'.
Door haar komen we op een buurtfeest terecht, waar Nina volop de kans krijgt om kinderen te filmen en te vragen hoe zij van moeilijkheden mogelijkheden maken.
Super om zo met onze neus in de boter te vallen.
Een prachtig medium vind ik filmen. Kinderen zijn heerlijk spontaan, verrassend en onvoorspelbaar. Dat zie je terug op film.
Contact maken om te filmen vraagt veel en is niet zo makkelijk. Naast de kinderen heb je ook hun ouders nodig voor toestemming. Zomaar even de camera voor de dag trekken zit er dus niet in.
Via via komen we in contact met iemand in de wijk Molenbeek. Het is wel een stuk buiten onze route om, maar klinkt als een uitdaging omdat kinderen daar juist zoveel meegemaakt hebben. Gelukkig komen we er bijtijds achter dat het om een kindje van 1,5 jaar gaat. Dat gaat het dus niet worden. Het blijft een beetje lastig om kinderen van die leeftijd te vragen hoe zij met dingen omgaan die ze lastig vinden.

We vervolgen onze weg. Donkere wolken pakken zich samen en net voor een grote regenbui, fietsen we langs een school. Daar worden we door een vader met enthousiaste kinderen mee naar huis genomen. Zo'n 2 uur later vertrekken we weer. De regenbui aan ons voorbij en een terugkerende zon.
En dan is er Hilde, die ons op haar racefiets voorbij rijdt, zich bedenkt en vraagt of we al een slaapplaats hebben voor de nacht. Wat een gastvrijheid! Ze gaat heerlijk voor ons koken en biedt ons een leuk gesprek en een lekker bed.
Bijzonder wat er allemaal gebeurt op deze tocht. Fijn dat we zoveel mensen kunnen bereiken en dat er hartsverbindingen ontstaan.

Het weer wordt inmiddels kouder en dat betekent ook minder contact. Ieder verdwijnt in een eigen wereldje. Snel in de auto, snel naar binnen. Toch lijken we gespaard te blijven. Regent het buiten, zitten wij binnen en interviewen kinderen, om vervolgens met een vers gebakken brood weer buiten te staan als de zon net door de wolken komt.
Toch ontkomen wij niet aan de kou en de regen. Helemaal ingebouwd met dekens (we hebben er inmiddels zeven) kamperen we rond het vriespunt. We bibberen zowat onze tent uit. Niet echt bevorderlijk voor mijn lijf.
Omdat de afstand te groot is om in 2 maanden naar Lissabon te fietsen kiezen we er voor om het slechte weer te ontvluchten en nu alvast een stuk met de trein te gaan.

Openbaar vervoer, past volgens ons net, volgens de medewerkers net niet. Het ligt er helemaal aan hoe je het bekijkt.
Is het glas halfvol of halfleeg?
Frankrijk voelt anders dan Belgie. Mensen zijn meer op zichzelf en minder makkelijk benaderbaar. Ons van moeilijkheden mogelijkheden maken wordt aardig op de proef gesteld.

Fietsen door Parijs is als een triomftocht. Wij natuurlijk vooraan en de rest volgt gestaag. Hoe meer wij al fietsende zingen over ons project, hoe meer ons chanson weergalmt in de straten.
En nu in het oude Saintes. De zon schijnt weer en de witte Romeinse straten brengt ons bij de kinderen. Tijd om uit te rusten en alles bij te werken.
Morgen weer op de fiets. Weer zin in! Richting kust. Fijn om de zee te gaan zien.

Pelgrim
10 september 2017

Bij de Jacobskerk in Antwerpen hebben Nina en ik gisteren de zegening gekregen voor onze reis. Het was indrukwekkend en mooi. Een prachtige kerk en innemende priester die ons een gebed voor las en voor ons om bescherming van, zoals Yoeke zou zeggen, de dames van hierboven vroeg. Nu zijn we ware pelgrims.
Antwerpen hebben we weer verlaten en we worden een stuk verderop heel hartelijk ontvangen door Marianne Moyson-Eversenne en Eddie. Zij brengen ons in contact met de kinderen van een buurtschap in Borsbeek, zodat Nina kan filmen en haar gesprekjes met hen kan voeren.

Onze tocht loopt niet langs de 'gebaande' wegen. Vandaag fietsen we een stukje om naar Molenbeek, Brussel. Molenbeek is een wijk die de afgelopen jaren veelvuldig in het nieuws is geweest. Ook daar krijgen we via een nieuw contact de mogelijkheid om met kinderen in gesprek te gaan. Hoe kijken zij aan tegen hun leven in de wijk.
Onze route volgt haar eigen mooie plan.


Jaaa...Wij zijn vertrokken!
6 sept. 2017

Maandag laat vertrokken en eigenlijk al snel gestopt om eerst eens bij te komen. Want weggaan voor zo'n lange reis kost net zo goed veel energie. Gisteren een lekkere slag gemaakt en afgelopen nacht nog superdeluxe overnacht bij de ouders van Suus in Rossum. En nu weer op de fiets! Het gaat goed. Moeten onze modes nog een beetje vinden en verdwijnen nu nog veel in zoeken naar spullen en kleine mankementen aan de fiets die dan toch eerst opgelost moeten worden. Maar de zon schijnt en we hebben er zin in. Want wat is Nederland mooi vanaf de fiets! Op weg richting Antwerpen, wat we vandaag niet gaan halen maar we hebben de vrijheid om te zien waar we terecht komen. We trekken veel aandacht en vragen, wat fantastisch is, want daar fietsen we voor. Mensen zijn oprecht geïnteresseerd en heel zorgzaam. Het leek Nina en mij leuk om een wekelijks update te geven. Daarin gaan we alles vermelden wat bijzonder en Rooskleurig is.
Nu, op dit moment is het belangrijk om te vermelden dat de donatiesite afgelopen is. We hebben het streefbedrag bereikt dankzij de fantastische bijdrage van zo'n 120 betrokken mensen. Wat een top prestatie!

Doneren blijft mogelijk en is ook heel welkom. Dat kan nu op rekeningnummer
NL41SNSB 0861 3483 62 t.n.v. Roses for Children / Stichting Roos.
Dik Geurts en Kiki Visser gaan ons steunen per km / 0,10. Misschien brengt dit meer mensen op het idee. Dit kan natuurlijk ook met een groep of 0,01 per km.
Laat je vooral inspireren.

Een stuk verder

20. sep, 2017

Een stuk verder

10. aug, 2017

YES! We zijn over de helft met de crowdfunding. Het gaat een stuk langzamer nu en dat maakt het wel heel spannend. We zullen harder aan de weg moeten timmeren.
Vandaag en gisteren veel op mijn fiets. Dit gaat echt lekker snel. Beetje zoeken nog met de versnellingen, maar ik kom aardig goed de heuvels op. Zelfs zonder al te moe te worden. Dat is toch ongelooflijk dat dat kan met armkracht.
Dat met die selfies dat lukt mij niet zo goed in volle vaart. Moet ik toch even wachten op iemand anders die mij op foto vast legt. Het komt.

8. aug, 2017

Mijn handbike is klaar!

Zo jammer! Giet het met bakken uit de lucht terwijl ik net zo'n zin had om te fietsen. Vanmiddag bij Double Performance mijn nieuwe handbike opgehaald, waarvoor Winanda Altena prachtige kussens heeft gemaakt, maar niet echt weer om het uit te proberen. Volgens mij is het een topfiets. Morgen laat ik me niet meer tegenhouden. Mag straks tenslotte ook door weer en wind.

5. aug, 2017

De flyer is klaar

De folder van Roses on Wheels is klaar dankzij de sponsoring van Roy Everts van https://www.gldprintmedia.nl/. Prachtig mooi geworden. Nu hopen dat het door velen gelezen wordt. Mocht je een mooie plek weten om het te verspreiden dan hoor ik dat graag.

3. aug, 2017

interview voor Rtv Arnhem Actueel

https://www.audiomack.com/song/ArnhemAktueel/rose-for-children

2. aug, 2017

het stroomt

Gisterenmiddag is de crowdfunding online gegaan. Heel spannend, omdat het hiermee echt begonnen is. Gisteravond hadden we al bijna het ongelooflijke bedrag van €1000,-. Wat een opsteker!
Superfijn al die steunbetuigingen.

27. jul, 2017

een nieuwe fiets

Woensdag 26 juli, zijn we bij Double Performance geweest in Gouda. Dit is een Handbike Expertisecentrum. We hadden daar een afspraak met Winanda Altena om te kijken of mijn speedy aankoppelfiets aanpassingen nodig heeft en of het wel de juiste fiets is om dit traject in te gaan.
Het bleek niet echt handig te zijn om met mijn speedy te gaan omdat deze alleen maar voorwielaandrijving heeft en daardoor snel in een slip raakt en het moeilijk heeft in bergachtig gebied. De Pyreneeën dus. Een andere fiets zou beter zijn. Een uit een stuk, laag bij de grond en met grote wielen, die iets uit elkaar staan waardoor de fiets niet snel om valt. Veel veiliger voelt dat voor mij. Winanda wilde wel proberen wat voor ons te regelen en kwam even later met een handbike die ik voor een fijn prijsje over kon nemen. Echt super aardig
Wel erg wennen om dat dit zo anders fietst.Dat wordt nog flink oefenen. Maar nog een heel fijn bijkomend voordeel is dat er aan de achterkant plaats is om mijn eigen bagage mee te nemen.