This time I do not went on tour with Nina and NOT with the bike.

As with all trips for Roses for Children, I step on August 22 with my sister Mirjam on the plane. The trip goes to Indonesia this time.
In Bali, Lothundu, the Monument for the Unknown Child is unveiled on 28 August and we were allowed to attend. This monument represents the children of Indonesia and especially for the special children of the school Shaki-Tari-Us.
As stated on the folder of their school: "No less, but differently gifted".
It was a fantastic day with great children and enthusiastic companions.

For more information you can view the Facebook page of Roses for Children.

 

NIET met Nina op stap en ook NIET met de fiets.

Zoals eigenlijk bij alle reizen voor Roses for Children, stap ik 22 augustus, met mijn zus Mirjam op het vliegtuig. De reis gaat deze keer naar Indonesië.

Op Bali, Lothundu, werd op 28 augustus het Monument voor het Onbekende kind onthuld en wij mochten daarbij aanwezig zijn. Dit monument staat voor de kinderen van Indonesiē en speciaal voor de bijzondere kinderen van de school Shaki-Tari_Us.

Zoals op de folder van hun school staat: “Niet minder, maar anders begaafd”. Het was een fantastische dag met geweldige kinderen en bevlogen begeleiders.

 

Voor meer informatie kun je de Facebook pagina van Roses for Children bekijken.

 

We zijn weer terug in ons eigen land. Na ruim 2 maanden reizen en onderweg zijn is dit wel omschakelen. En wat is het koud en nat hier.
We zijn gaan fietsen met de vraag hoe het Portugal gelukt is om, met al hun problemen, zo goed voor hun kinderen te zorgen en we hebben antwoord gekregen.
We zouden met zoveel mogelijk mensen onderweg van gedachten wisselen over kinderen en hun rechten. Ook dat is gelukt. We zijn met velen in gesprek geweest en hebben daar onze tijd voor genomen.
De kinderen die Nina geïnterviewd heeft, die zo open en eerlijk praatten over hoe zij moeilijke situaties hanteren. Hun dilemma’s en het verwerken van probleem situaties. Erg mooi.
Zoveel mensen die ons, van te voren maar ook tijdens de tocht ondersteund hebben. We voelen ons daarmee ongelooflijk rijk. Ook de complimenten en applausjes die ons steeds weer een zetje in de rug gaven. Ik heb me nog nooit zo gedragen gevoeld door zoveel mensen.
Naast al dit was het fantastisch en heel speciaal om deze reis met mijn dochter te maken. We waren een top combi!
En nu gaan we alles wat we gezien en gehoord hebben op een rij zetten en kijken hoe we dit naar buiten kunnen brengen. Zoals de ambassadeur zei, “dit is te bijzonder om binnen kamers te houden.” Daar ben ik het volledig mee eens.

In Lissabon hebben Nina, ik en niet te vergeten de Nederlandse ambassadeur, een heel geslaagd bezoek gehad bij minister Jose Antonio Vieira da Silva, die jeugdzaken onder zijn vleugels heeft. We hadden een bijzonder mooi gesprek met hem. Hij vertelde over zijn persoonlijke betrokkenheid bij kinderen, over hoe in Portugal met kinderen omgegaan wordt en hoe het beleid rondom hen gevormd wordt. Een mooie ontmoeting van wel anderhalf uur. Het voelde beslist als een goede afsluiting van onze tocht. 'Het wiel' is rond.

A POSTCARD!

Now we arrived all healthy and happy we need to return to a promise we made in the start to all the people that donated: To send them all a postcard from Lisbon. In this digital age its hard to get all the adresses.
If you like to receive a postcard please send us your address at sil@rosesforchildren.nl

Our goal has been achieved. What a strange 'sound that sounds' after 2 months of cycling and living from day to day.
After Porto, we have now arrived in Lisbon.
But just take a moment to catch up, because Porto is not yet in our analen. Via a beautiful route, especially along the sea, we have sunk further to Porto. And there the big hump on it, into the city. That harvest with a hand bike much wonder and aplaus, which works well for my willpower to come up on my own strength. In this beautiful city we are warmly welcomed by Roos and Pedro, who for 5 days sent their bed and cottage to us. So sweet, and really nice for us to have our own space. A wonderful place to stay in the busy Porto and be so cozy with the friends of Nina. Nina is busy with interviews, which are again special and beautiful.
Meanwhile, I'm about to pick up the bike. That is not easy yet. I've become committed to my bike. It takes a while before I find my turn.

Now to Lisbon. Monday we arrived. This piece from Oporto to Lisbon by bus. We are coming to a tight end in time. Cycled from the bus station to Caparica. Still 18 km in the dark through the city and along the beautiful river. It's good that Nina is higher up and has better eyes, I was riding in the water differently. And now we're in a super spot on the other side of that beautiful river where we're in town again with a fast ferry service. Because Tuesday is appointments and rule day.
A Rose-like superday. In the morning, an appointment at IAC, a children's organisation that monitors children's rights in Portugal and does a lot of fantastic child safety. Great how they deal with children's situations. I could listen to them for hours and get so much inspiration. With a big smile we say goodbye there and then rush to the appointment with the Dutch ambassador in Portugal Govert Jan Bijl de Vroe. We are invited for lunch. I think they are a bit surprised by who we are. The lunch is for a royal visit, which we are of course, but nevertheless. It thaws quickly and it is very cozy and fun. And what is a very nice surprise: the appointment with the Minister for Youth and Social Affairs is arranged for Monday. It seems to be very special that he wants to receive us personally. We are happy! We are very much looking forward to this visit to ask how they, as a child made opportunities of difficultities and how they now, as adults, are doing so. And of course, we are asking what it is like now in Portugal, why does he think that they have, as a country, come first? Personal questions, but also national ones.

Ons doel is bereikt. Wat klinkt dat raar na 2 lmaanden fietsen en van dag naar dag leven.
Na Porto zijn we nu aangekomen in Lissabon.
Maar even bijpraten want Porto staat nog niet in onze analen. Via een prachtige route, met name langs zee, zijn we verder afgezakt naar Porto. En daar de fikse bult op, de stad in. Dat oogst met een handbike veel verwondering en aplaus, wat goed werkt voor mijn wilskracht om op eigen kracht omhoog te komen. In deze mooie stad zijn we heerlijk gastvrij ontvangen door Roos en Pedro, die voor 5 dagen hun bed en huisje afstonden aan ons. Zo lief, en echt fijn voor ons om een eigen ruimte te hebben. Een heerlijke plek ook om te vertoeven in het drukke Porto en gezellig zo met de vrienden van Nina te zijn. Nina is met interviews bezig, die alweer bijzonder en mooi zijn.
Ondertussen ben ik aan het afkikken van het fietsen. Dat valt nog niet mee. Ik ben verknocht geraakt aan mijn fiets. Het duurt wel even voor ik mijn draai gevonden heb.
En nu dan Lissabon. Maandag zijn we aangekomen. Dit stuk van Porto naar Lissabon met de bus. We komen krap in de tijd te zitten. Wel van het busstation naar Caparica gefietst. Toch 18 km in het donker door de stad en langs de prachtige rivier. Het is maar goed dat Nina hoger zit en betere ogen heeft, ik was anders geheid in het water gefietst. En nu zitten we op een superplek aan de andere kant van die mooie rivier waar we met een snelle veerdienst zo weer in de stad zijn. Want dinsdag is afspraken en regel dag.
Een Roosachtige superdqg. In de ochtend een afspraak bij IAC, een kinderorganisatie die de kinderrechten in Portugal in de gaten houdt en erg veel fantastische kindveilige dingen doet. Geweldig hoe zij situaties rond kinderen aanpakken. Ik zou uren naar hen kunnen luisteren en zoveel inspiratie opdoen. Met een dikke glimlach nemen we daar afscheid om ons vervolgens te haasten naar de afspraak met de Nederandse ambassadeur in Portugal Govert Jan Bijl de Vroe. We zijn uitgenodigd voor de lunch. Ik denk dat ze een beetje verrast zijn door wie wij zijn. De lunch is voor een koninklijk bezoek, wat wij natuurlijk wel zijn, maar toch. Het ontdooit al snel en het is bijzonder gezellig en leuk. En wat wel een erg leuke verrassing is; is dat de afspraak met de minister voor jeugd en sociale zaken geregeld is voor maandag. Het schijnt wel erg bijzonder te zijn dat hij ons persoonlijk wil ontvangen. Wij zijn blij! We verheugen ons erg op dit bezoek om samen met de ambassadeur de vraag te gaan stellen hoe zij als kind van moeilijkheden mogelijkheden maakten en hoe zij dat nu, als volwassenen, doen. En natuurlijk vragen we hoe het nu zit in Portugal, waarom hij denkt dat zij, als land, nu op de eerste plaats terecht gekomen zijn. Persoonlijke vragen, maar ook landelijke dus.

Portugal

22 okt. 2017

And..... YES! Our goal achieved.
We passed the gateway to Portugal, a river that separates Spain from Portugal.
Now to Porto, where new children are waiting for us.
Here we will also put our bicycles on transport to the Netherlands.
We are not going to get Lisbon by bike. These are still too many miles and too many days with the appointments we have. It will be an adventure anyway to get our bikes with trailers home properly. From Porto, we will take the train to Lisbon to have our final appointments. I look forward to hearing what the Minister of Portugal and the Dutch ambassador are going to say about the children. In Lisbon, we are also going to visit children's foundations. Nice to hear how they look at all this.

En....YES! Ons doel bereikt. Portugal. We zijn de poort door naar Portugal. Een rivier die Spanje van Portugal scheidt.
Nu naar Porto, waar ons nieuwe kinderen wachten.
Hier gaan we ook onze fietsen op transport naar Nederland zetten. Lissabon gaan we niet halen op de fiets. Dat zijn nog teveel kilomters en teveel dagen met de afspraken die we hebben. We hebben er vrede mee want halverwege stoppen maakt alles veel lastiger. Het zal sowieso nog een avontuur worden om onze fietsen met aanhang goed naar huis te krijgen. Vanuit Porto gaan we met de trein naar Lissabon om onze laatste gesprekken te gaan voeren over hoe je van moeilijkheden mogelijkheden maakt. Ik ben benieuwd wat de minister van Portugal en de Nederlandse ambassadeur daarover gaat zeggen. In Lissabon gaan we ook kinderstichtingen bezoeken. Het zal mij benieuwen hoe zij naar dit alles kijken.




Beautiful interviews were made with all the Spanish children who were asked by Pieter and Pilou to cooperate. Pilou and Nina were a good film team together, and the result is remarkable how all these children, shy sometimes but spontaneously do their story.
After 2 days of having strolled us wonderfully in the warmth of this family we go on again.
Now to Santiago. What attracts such a city to an enormous number of people. Tourists, but above all, many pilgrims. Still, we were quickly gone. Our goal is somewhere else. And so it is. Our coffee' brake' becomes a nice mix of people who want to hear what we are on the road for. The nice thing about the camino walking or cycling is that there are so many countries represented. The language is usually English, but if necessary there is always someone who translates. I am giving the floor to Nina in particular. It's so much fun to hear her tell the' Rose' story. Her young enthusiasm allows people to listen with great interest and ask their questions curiously. She does that well and I am proud of her. Often full of amazement about the result, we go on afterwards. We are now 2 months on the road and have the flow to catch. It is rare that we miss an opportunity to respond to a question. Our bicycles are therefore regularly in a delayed position. That sounds contradictory somewhere, yet.... we're cycling for that.

Prachtige interviews zijn er gemaakt met alle Spaanse kinderen die door Pieter en Pilou gevraagd waren mee te werken. Pilou en Nina waren een goed filmteam samen en het resultaat mag er dan ook wezen.Bijzonder hoe al deze kinderen, wat verlegen soms maar toch spontaan hun verhaal doen.
Na 2 dagen ons heerlijk gewenteld te hebben in dehartelijkheid van deze familie gaan we weer verder.
Nu richting Santiago. Wat trekt zo'n stad een enorme hoeveelheid mensen. Toeristen, maar vooral ontelbaar veel pelgrims. Toch waren wij er gauw weg. Ons doel ligt ergens anders. En zo gaat het dan ook. Onze koffie'brake' wordt een mooie mix van mensen die willen horen waarvoor wij onderweg zijn. Het leuke van de camino lopen of fietsen is dat er dan meteen zoveel landen vertegenwoordigd zijn. De voertaal is meestal Engels, maar zonodig is er altijd wel iemand die vertaald. Ik laat vooral Nina aan het woord. Het is zo leuk om haar het 'Roos' verhaal te horen vertellen. Haar jonge enthousiasme laat mensen heel geinteresseerd luisteren en nieuwsgierig hun vragen stellen. Ze doet dat goed en ik ben trots op haar. Vaak vol verbazing over het resultaat gaan we daarna verder. We zijn nu 2 maanden onderweg en hebben de flow wel te pakken. Hat is maar zelden dat we een gelegenheid voorbij laten gaan om in te gaan op een vraag. Ons fietsen is daardoor regelmatig in een vertraagde stand. Dat klinkt ergens wel tegenstrijdig, toch... daar fietsen we voor.

12 Oct.
A lot has happened. The days slide through our fingers. Great people, wonderful events. We are always offered so much. Meanwhile we are in Spain. Here the camino really lives. We can sleep a lot on pilgrimages. This is good for the contacts and atmosphere. Meanwhile, people have already found themselves willing to make French and German translations for Roses for Children. Anyway had a lot of help with the computer, which is now happy in Dutch instead of French. Also a wonderful offer to tell about Roses for Children at a conference in Normandy in March. We achieve so much more commitment than expected. I had never dared to expect this amount of attention.
The route is beautiful. So beautifully along the high cliffs and the sea. Sometimes the mountains may be heavy, but we're going through them well and it feels like a challenge to take them on. In France we spent 2 nights with the grandparents of a good friend of Nina and this afternoon in Los Picos (Panes) we go to Pilar and Pieter, where 5 children await us for the Spanish conversations. Probably we will cycle in Spain for a few more days and then continue to Portugal. The time is running out to be in Lisbon at the end of October.

The Pyreneeën debacle. That's the big question now. With my bike it's quiet a chalenge to take the hills we are having on this moment already. Sometimes I do not manage and the bike is slipping down instead up. So are this big giants not to much? We sure have to quite some lugage but even than. We go and ask around a bit.

Yesterday we cycled all day through the peninsula. It was wonderfull and it felt a little bit sad to leave this place. All the time near the sea is so sooting.
The spring pond from Cap Feret to Arcachon was quiet an adventure. It was a smal boat and our bikes are that long and heavy. Several men helped us to get the stuff aboard. And when we came of there were all kind of people watching us and asking about what we were doing. When we drove away they were applauding.
It feels great to touch so many people.

Now it is Wednesday and we are traveling to Bordeaux. We have a young contact there. She is called Candice and is 15 years old. She will join us for an interview and also maybe her younger brothers and friends of her. Candice speaks English. Her parents were so kind to offer us a place to sleep in Bordeaux. We decided to leave the bikes in Arcachon and travel by train up en down. We are looking forward to meet them and ask them how they deal with emotions like grief and pain. If there is a differents between handeling this problems now or how they did this as a young child. It seems very interesting to me.

Connecting all over the world

Because of the foreign followers from our website we are changing our updates in English.
Nina and I are making lots of new friends from all over the world. They like to follow us, but do not read or speak Dutch. So that’s the reason why.
I’m so proud of my daughter. She is speaking so easy and warm over the project we are doing. It’s so nice to see that’s it fits to her nature.
The reactions are mostly amazing and heartwarming. Many people are reacting with thumbs up. Lots of them are interested in the reason of cycling and a few are really moved. They are making us breakfast. This week we had even breakfast from two different contacts at the same time. It’s good to see that they all sit around the table and getting know each other.
A Swiss couple gave us some money. The man said we had to spend it on a drink together to reflect on what we bring about. His wife made a gesture with her hand to her heart. This gesture touched me deeply. Children, as a subject, seem to create these kind of reactions and I hope it will bring more awareness when we share these moments together.


Een stuk verder
20 sept. 2017

Met verbrand hoofd is het wel tijd om eens naar binnen te gaan en achter de computer te duiken. Tijd voor een update.
Reizen is een dagtaak; fietsen, de weg zoeken, niet weten waar je slaapt, contact maken, kinderen interviewen, editen en dan ook nog alles verwerken. Bij mensen thuis slapen is helemaal leuk en bijzonder. Daar willen we ook graag aandacht aan geven.
Balans vinden is een uitdagende opgave.
Tijd is te kort om te reflecteren en alle social media bij te werken. Internet is traag en vaak zelfs ver te zoeken.
s'Avonds gaan we doodmoe al rond half negen slapen. Een vertraagde update tot gevolg.

De Sint Jacobsroute is een aparte ervaring om te fietsen. We worden door veel mensen aangesproken en gevraagd naar ons doel, onze fietsen, waar we vandaan komen en waar we naar toe gaan.
Het voelt geweldig om door zoveel mensen ondersteunt te worden. We krijgen vers gebakken brood en koffie aangeboden, een kleine hartverwarmende bijdrage, een heerlijke slaapplek of een 'Bonne courage!'.
Fantastische mensen op onze weg. Zoals in Antwerpen waar we bij Pien en Frederik kunnen slapen. Of Marianne en Eddie, die zich helemaal verheugen op onze komst. Op het aanrecht staat zelfs een bordje 'welkom Roses on Wheels'.
Door haar komen we op een buurtfeest terecht, waar Nina volop de kans krijgt om kinderen te filmen en te vragen hoe zij van moeilijkheden mogelijkheden maken.
Super om zo met onze neus in de boter te vallen.
Een prachtig medium vind ik filmen. Kinderen zijn heerlijk spontaan, verrassend en onvoorspelbaar. Dat zie je terug op film.
Contact maken om te filmen vraagt veel en is niet zo makkelijk. Naast de kinderen heb je ook hun ouders nodig voor toestemming. Zomaar even de camera voor de dag trekken zit er dus niet in.
Via via komen we in contact met iemand in de wijk Molenbeek. Het is wel een stuk buiten onze route om, maar klinkt als een uitdaging omdat kinderen daar juist zoveel meegemaakt hebben. Gelukkig komen we er bijtijds achter dat het om een kindje van 1,5 jaar gaat. Dat gaat het dus niet worden. Het blijft een beetje lastig om kinderen van die leeftijd te vragen hoe zij met dingen omgaan die ze lastig vinden.

We vervolgen onze weg. Donkere wolken pakken zich samen en net voor een grote regenbui, fietsen we langs een school. Daar worden we door een vader met enthousiaste kinderen mee naar huis genomen. Zo'n 2 uur later vertrekken we weer. De regenbui aan ons voorbij en een terugkerende zon.
En dan is er Hilde, die ons op haar racefiets voorbij rijdt, zich bedenkt en vraagt of we al een slaapplaats hebben voor de nacht. Wat een gastvrijheid! Ze gaat heerlijk voor ons koken en biedt ons een leuk gesprek en een lekker bed.
Bijzonder wat er allemaal gebeurt op deze tocht. Fijn dat we zoveel mensen kunnen bereiken en dat er hartsverbindingen ontstaan.

Het weer wordt inmiddels kouder en dat betekent ook minder contact. Ieder verdwijnt in een eigen wereldje. Snel in de auto, snel naar binnen. Toch lijken we gespaard te blijven. Regent het buiten, zitten wij binnen en interviewen kinderen, om vervolgens met een vers gebakken brood weer buiten te staan als de zon net door de wolken komt.
Toch ontkomen wij niet aan de kou en de regen. Helemaal ingebouwd met dekens (we hebben er inmiddels zeven) kamperen we rond het vriespunt. We bibberen zowat onze tent uit. Niet echt bevorderlijk voor mijn lijf.
Omdat de afstand te groot is om in 2 maanden naar Lissabon te fietsen kiezen we er voor om het slechte weer te ontvluchten en nu alvast een stuk met de trein te gaan.

Openbaar vervoer, past volgens ons net, volgens de medewerkers net niet. Het ligt er helemaal aan hoe je het bekijkt.
Is het glas halfvol of halfleeg?
Frankrijk voelt anders dan Belgie. Mensen zijn meer op zichzelf en minder makkelijk benaderbaar. Ons van moeilijkheden mogelijkheden maken wordt aardig op de proef gesteld.

Fietsen door Parijs is als een triomftocht. Wij natuurlijk vooraan en de rest volgt gestaag. Hoe meer wij al fietsende zingen over ons project, hoe meer ons chanson weergalmt in de straten.
En nu in het oude Saintes. De zon schijnt weer en de witte Romeinse straten brengt ons bij de kinderen. Tijd om uit te rusten en alles bij te werken.
Morgen weer op de fiets. Weer zin in! Richting kust. Fijn om de zee te gaan zien.

Pelgrim
10 september 2017

Bij de Jacobskerk in Antwerpen hebben Nina en ik gisteren de zegening gekregen voor onze reis. Het was indrukwekkend en mooi. Een prachtige kerk en innemende priester die ons een gebed voor las en voor ons om bescherming van, zoals Yoeke zou zeggen, de dames van hierboven vroeg. Nu zijn we ware pelgrims.
Antwerpen hebben we weer verlaten en we worden een stuk verderop heel hartelijk ontvangen door Marianne Moyson-Eversenne en Eddie. Zij brengen ons in contact met de kinderen van een buurtschap in Borsbeek, zodat Nina kan filmen en haar gesprekjes met hen kan voeren.

Onze tocht loopt niet langs de 'gebaande' wegen. Vandaag fietsen we een stukje om naar Molenbeek, Brussel. Molenbeek is een wijk die de afgelopen jaren veelvuldig in het nieuws is geweest. Ook daar krijgen we via een nieuw contact de mogelijkheid om met kinderen in gesprek te gaan. Hoe kijken zij aan tegen hun leven in de wijk.
Onze route volgt haar eigen mooie plan.


Jaaa...Wij zijn vertrokken!
6 sept. 2017

Maandag laat vertrokken en eigenlijk al snel gestopt om eerst eens bij te komen. Want weggaan voor zo'n lange reis kost net zo goed veel energie. Gisteren een lekkere slag gemaakt en afgelopen nacht nog superdeluxe overnacht bij de ouders van Suus in Rossum. En nu weer op de fiets! Het gaat goed. Moeten onze modes nog een beetje vinden en verdwijnen nu nog veel in zoeken naar spullen en kleine mankementen aan de fiets die dan toch eerst opgelost moeten worden. Maar de zon schijnt en we hebben er zin in. Want wat is Nederland mooi vanaf de fiets! Op weg richting Antwerpen, wat we vandaag niet gaan halen maar we hebben de vrijheid om te zien waar we terecht komen. We trekken veel aandacht en vragen, wat fantastisch is, want daar fietsen we voor. Mensen zijn oprecht geïnteresseerd en heel zorgzaam. Het leek Nina en mij leuk om een wekelijks update te geven. Daarin gaan we alles vermelden wat bijzonder en Rooskleurig is.
Nu, op dit moment is het belangrijk om te vermelden dat de donatiesite afgelopen is. We hebben het streefbedrag bereikt dankzij de fantastische bijdrage van zo'n 120 betrokken mensen. Wat een top prestatie!

Doneren blijft mogelijk en is ook heel welkom. Dat kan nu op rekeningnummer
NL41SNSB 0861 3483 62 t.n.v. Roses for Children / Stichting Roos.
Dik Geurts en Kiki Visser gaan ons steunen per km / 0,10. Misschien brengt dit meer mensen op het idee. Dit kan natuurlijk ook met een groep of 0,01 per km.
Laat je vooral inspireren.

Een stuk verder

20. sep, 2017

Een stuk verder

10. aug, 2017

YES! We zijn over de helft met de crowdfunding. Het gaat een stuk langzamer nu en dat maakt het wel heel spannend. We zullen harder aan de weg moeten timmeren.
Vandaag en gisteren veel op mijn fiets. Dit gaat echt lekker snel. Beetje zoeken nog met de versnellingen, maar ik kom aardig goed de heuvels op. Zelfs zonder al te moe te worden. Dat is toch ongelooflijk dat dat kan met armkracht.
Dat met die selfies dat lukt mij niet zo goed in volle vaart. Moet ik toch even wachten op iemand anders die mij op foto vast legt. Het komt.

8. aug, 2017

Mijn handbike is klaar!

Zo jammer! Giet het met bakken uit de lucht terwijl ik net zo'n zin had om te fietsen. Vanmiddag bij Double Performance mijn nieuwe handbike opgehaald, waarvoor Winanda Altena prachtige kussens heeft gemaakt, maar niet echt weer om het uit te proberen. Volgens mij is het een topfiets. Morgen laat ik me niet meer tegenhouden. Mag straks tenslotte ook door weer en wind.

5. aug, 2017

De flyer is klaar

De folder van Roses on Wheels is klaar dankzij de sponsoring van Roy Everts van https://www.gldprintmedia.nl/. Prachtig mooi geworden. Nu hopen dat het door velen gelezen wordt. Mocht je een mooie plek weten om het te verspreiden dan hoor ik dat graag.

3. aug, 2017

interview voor Rtv Arnhem Actueel

https://www.audiomack.com/song/ArnhemAktueel/rose-for-children

2. aug, 2017

het stroomt

Gisterenmiddag is de crowdfunding online gegaan. Heel spannend, omdat het hiermee echt begonnen is. Gisteravond hadden we al bijna het ongelooflijke bedrag van €1000,-. Wat een opsteker!
Superfijn al die steunbetuigingen.

27. jul, 2017

een nieuwe fiets

Woensdag 26 juli, zijn we bij Double Performance geweest in Gouda. Dit is een Handbike Expertisecentrum. We hadden daar een afspraak met Winanda Altena om te kijken of mijn speedy aankoppelfiets aanpassingen nodig heeft en of het wel de juiste fiets is om dit traject in te gaan.
Het bleek niet echt handig te zijn om met mijn speedy te gaan omdat deze alleen maar voorwielaandrijving heeft en daardoor snel in een slip raakt en het moeilijk heeft in bergachtig gebied. De Pyreneeën dus. Een andere fiets zou beter zijn. Een uit een stuk, laag bij de grond en met grote wielen, die iets uit elkaar staan waardoor de fiets niet snel om valt. Veel veiliger voelt dat voor mij. Winanda wilde wel proberen wat voor ons te regelen en kwam even later met een handbike die ik voor een fijn prijsje over kon nemen. Echt super aardig
Wel erg wennen om dat dit zo anders fietst.Dat wordt nog flink oefenen. Maar nog een heel fijn bijkomend voordeel is dat er aan de achterkant plaats is om mijn eigen bagage mee te nemen.