Monument in Ayacucho

7 januari 2019

Na een lange reis van 2 dagen zijn we (Mirjam en Sil) 3 januari aangekomen in Ayacucho. Gelukkig hebben we ruim de tijd genomen om te acclimatiseren. Het hoogteverschil met Nederland speelt parten. We houden ons erg rustig de eerste dagen en verkennen alleen kleine stukjes stad. Het is fijn dat Alanya en haar familie een B&B hebben en dat we daar kunnen verblijven. Alanya is ons contact in Peru. Zij is Peruaanse maar in Nederland opgegroeid bij Nederlandse ouders. Sinds september 2000 heeft Alanya in Ayacucho een stichting opgericht voor straatkinderen. Fundacion Los Cachorros. Gisteren hebben we daar rond mogen kijken. Wat een fantastisch project en wat een ongelooflijke inzet. Erg veel bewondering voor wat daar met weinig geld neer gezet wordt. Alles draait om het geluk van de kinderen en dat is duidelijk voelbaar.

We mochten ook al een blik werpen op het pleintje waar het Monument voor het Onbekende Kind groeiende is. Er wordt hard en met aandacht aan gewerkt zodat alles op tijd klaar is voor de officiele opening zaterdag 12 januari. Heel bijzonder is wel dat er al een eerste bijeenkomst is geweest, ondanks dat het nog niet af was. Alanya heeft hier met de mensen die bij de stichting werken, haar kinderen en de buurtbewoners, al wereldlichtjesdag gevierd.

Memorial museum

9 januari 2019

We hebben in de stad Ayacucho het Memorial Museum bezocht. Tussen 1980 en 2000 heeft in Peru een heftige burgeroorlog gewoed tussen het Lichtend Pad en de Peruaanse regering. Mensenrechten werden op grove wijze geschonden. In het totaal zijn er 70.000 mensen bij omgekomen.Velen waren slachtoffer van de wreedheden die plaats vonden over en weer. Daarnaast maakte het Lichtend Pad zich ook schuldig aan het gebruik van kindsoldaten, afpersing en intimidatie. Het was hier, in Ayacucho waar de oorlog begon en waar de strijd het hardst gestreden is. De impact wat dit, nog zo recente verleden, heeft, is groter dan op het eerste gezicht lijkt. Veel ouders van kinderen zijn getraumatiseerd, waardoor zij vaak niet in staat zijn om op een goede manier voor hun kinderen te zorgen.

Het museum hier in Ayacucho is een klein intiem museum. Meer bedoeld voor de mensen zelf. Een persoonlijk museum. We hebben wat meer opgezocht over de geschiedenis op internet en als we straks nog een dag in Lima wachten op het vliegtuig, dan willen we het museum daar nog bezoeken. Dit schijnt wat uitgebreider in te gaan op het ontstaan en verloop van deze wrede strijd. Iedere keer opnieuw, als we in een land komen waar een heftige oorlog is geweest, raakt het ons, om in het museum te lezen: dit nooit meer. Gaan we dit, als mens, ooit leren?

Een dag er op uit.

11 januari 

Zo'n mooie rit gemaakt vandaag, samen met Peter, de man van Alanya naar Millpu Aquas Turquesas. Een prachtig natuurfenomeen in de bergen. De weg er naar toe was al indrukwekkend. Wat is Peru veelzijdig en ongelooflijk mooi. Al die uitzichten, wauw!

Langs de rivier hebben we steentjes gezocht voor de ceremonie van de opening van het Monument voor het Onbekende Kind Peru en een stenencirkel gelegd zoals we dat in alle landen doen. De hele dag zijn we onderweg geweest en we hebben veel gehoord over het land en hun gewoontes. We worden veel bekeken In dit stuk van Peru en ook in Ayacucho zijn ze nog niet zo gewend aan Gringo's. Wat onwennig worden we begroet, met nieuwsgierigheid en vermaak. Van Peter krijgen we te horen hoe de Venezolaanse vluchtelingen steeds minder hartelijk ontvangen worden omdat het er zoveel worden. Niet iedereen is blij met al die buitenlanders. De huisjes in het buitengebied van Peru lijken soms op plaggenhutten maar zoals Peter zegt, zegt dat niets over de rijkdom van hun grondbezit. In dit land is het nog altijd zo, dat als je een stuk grond wilt hebben en niemand er aanspraak op maakt, je het als het jouwe mag toe eigenen. Je maakt er een afzetting omheen en je kunt het jouw land noemen. In de buurt van de stad of in geliefde gebieden kun je het dan weer verkopen, als je het niet voor eigen gebruik wilt houden. In ons kleine kikkerlandje is dat compleet ondenkbaar, maar hier in dit immense land met de vele onherbergzame gebieden is dat een ander verhaal. Er wordt dan tenminste ook voor het land gezorgd.

Opening van het Monument voor het Onbekende Kind in Ayacucho

Gisteren een bijzonder mooie opening gehad van het Monument. Een pleintje in een betrokken wijk heeft  een metamorfose gekregen en is, niet officieel, maar toch wel omgedoopt tot het pleintje voor het Onbekende Kind. Toen we er een half uur voor de opening aankwamen was er volop bedrijvigheid. Er werden nog roosjes gepland, tafels en stoelen aangedragen en vooral spandoeken opgehangen. Ondertussen schalmden er Spaanse boodschappen door de megafoon om de buurtbewoners op te roepen om de ceremonie bij te wonen. Het leuke was dat er veel kinderen waren, in alle leeftijden. Zoals het aan Mirjam en mij behoort stonden we meteen al met tranen in de ogen. Geraakt door de liefdevolle aandacht van iedereen voor een prachtig Peruaans Monument voor alle kinderen hier. Dat werd ook nog een benadrukt doordat er een mevrouw was die het Lichtend Pad vertegenwoordigde. Niet iemand van de militante beweging, maar van een tak die zich inzet voor alle slachtoffers van de strijd. Het ANFASEP, wat door een groep Quechua vrouwen in Ayacucho is opgericht. Ook zij hebben vele kinderen verloren en dat wordt door velen onderkent en in gelijkheid naar gekeken. Het was gewoon een afschuwelijke oorlog waarvan vele slachtoffer zijn geworden.

Het was een prachtige bijeenkomst. De Nederlandse Ambassadeur was verhinderd maar had wel een mooie brief gestuurd, die voorgelezen werd en ook van Herman waren er warme woorden. Selina, de dertien jarige dochter van Alanya, las in het Spaans het gedicht lieverd voor en hielp met de vertaling van ons deel. Dat was erg mooi omdat ze ook zo serieus en betrokken voorlas. De steentjes, gezocht door Selina en Juri en de steentjes die we op onze  tocht eergisteren verzameld hadden, werden door iedereen beschreven en met zorg bij het Monument gelegd Het was ontroerend om te zien , hoe iedereen met eigen gedachten daar stond.

Doodmoe van alles zijn we al vroeg in bed gedoken. Totaal geen puf meer om maar ergens verslag van te doen.

Vandaag is onze laatste dag hier in Ayacucho. Gek idee. We voelen ons hier thuis. Het vliegtuig naar Lima vertrekt morgen al vroeg. We hebben ruim de tijd voor het volgende vleigtuig. Dan zijn we nog bijna anderhalve dag in Lima. Dat is vooral om dat hier in de bergen de vliegtuigen niet altijd gaan. Als het weer het niet toelaat, dan wordt er niet gevlogen. Dus... als we bijtijds kunnen vertrekken, dan hebben we de kans om Lima nog een stukje te verkennen. Ik geniet erg van de zon en het buitenleven. Ook mijn been vindt het hier een stuk fijner. Voor Mirjam is de warmte nog net te hanteren.We hebben hier een goeie tijd gehad. Veel gehoord en veel gezien. Een prachtig, door velen gedragen, monument neergezet, wat zoveel mensen goed doet. Ontelbare keren zijn we gisteren bedankt. De rauwe werkelijkheid van een kind verliezen is dan in alle facetten voelbaar. 

Barranco en Lima

Gisterochtend, zijn we na een korte vlucht, in Lima aangekomen. We hebben een schitterende B&B midden in de wijk Barranco, pal aan zee. Barranco is de kunstenaarswijk in Lima. Kleurrijk en levendig. Een feest om rond te kijken. Het is hier warmer dan in Ayacucho en de klederdracht van de Quecha bevolking is hier niet meer terug te vinden. Lima is meer internationaal. 

Op de heenweg zaten we in een compleet andere wijk van Lima. In een prachtig, vervallen, maar mooi, koloniaal pand in een vrij rustige wijk.  Toen we daar in de ochtend naar buiten gingen, stond de hele straat en het plein, vol militairen en politie. Bizar om daar ineens tussen te staan. Later hoorden we dat dit de bewaking was voor de president, die daar zijn ochtendwandelingetje  maakte en mensen de mogelijkheid bood om hem aan te spreken.

Vanavond of beter gezegd vannacht, vliegen we door naar Houston, vervolgens naar New York en van daar naar Amsterdam, waar we dus over een kleine 2 dagen aan komen. 

En weer een Monument voor het Onbekende Kind toegevoegd. Salute!

Home again, moe maar voldaan

We zijn er weer. Terug in een winters Nederland. Wel even omschakelen. Het is een mooie reis geweest met prachtig betrokken mensen. Moe, maar heel voldaan. Met plannen en energie voor het 15 jarig bestaan in September. We gaan hoe dan ook zorgen, dat er met het 15 jarig betaan, nieuwe stenen liggen bij het Monument. De taken beter verdelen en de vaart er in houden.

De vlucht terug besloeg wel heel wat uren. Knap vermoeiend en dan, eindelijk in Nederland, raken Mirjam en ik elkaar kwijt op Schiphol. Hoe is het mogelijk? Voor alle duidelijk Mirjam had mijn paspoort in haar tas en we moesten nog door de paspoortcontrole. Twee uur later inmiddels, de marechaussee over en weer op zoek en nog vele anderen, vinden we elkaar weer terug. Hans heeft uren op ons gewacht. Je hoort hem niet klagen.

Alle hulp bij het zoeken naar mijn zusje? Gevonden voorwerpen misschien?